پی نوشت ۴: به اصرار ِ مامان رفتیم لواسان، ویلا، من اما، برایِ فرار از آن شلوغی هایِ تویِ سالن، فرار از آن نگاه هایِ سنگین ِ پر سوال ِ دوستانِ خانواده گی ِ سالی یکی دوبار، که انگار انتظار دارن همه ی آن یک روز را مثل ِ بچه ی آدم جایِ جواب چارزانو بنشینی تویِ سوال هایِ بی وقفه ی مردمکِ چشمان شان، و تعریف کنی چه ها گذشت بر تو همه این مدت ها که ندیدید همدیگر را؟ نشستم واسه خودم تو تراس، نم نمک گوش می کنم به سلکشن آهنگ هام، بارونِ خر هم همین طور یک ریز داره واسه خودش ابراز ِ وجود می کنه! یک هو یه اس ام اس میاد، فکر می کنم باز هم درباره ی کرامات و افاضاتِ ۸/۸/۸۸ باشه!!! با بی حوصله گی چشمام و بعدترش اس ام اس رو باز می کنم: "من همیشه با نگات جون گرفتم، با خنده هات پر شور شدم، همیشه دوست ات داشتم زیادِ زیاد، حرفِ این دلِ بی صاحابو می خواستی بدونی بیا! بگیرش...! کجا بودی تو همه ی اون روزهایِ زجر کشیدن ام که نشسته بودم کنج ِ اتاق و هی کام می گرفتم از سیگارهامو حرف می زدم باهاشون؟ اصن یادت هست اولین بار کجا گرفتم دست ات رو؟ لبه ی اون پرتگاهِ لامصبِ لعنتی، همون اولین کوه رفتنمون، بعدش دیگه ترس مرس و تردید از سرم پرید به کل...!بعدِ تو دیگه هیشکی ننشست به این دلِ صاب مرده ی ما..."
بعدترش اما...این من ام که پرت شدم به یه خاطره ی دور، بعدترش من ام که نشستم تویِ اون سرما با دونه هایِ ریز و درشتِ بارون کلمه و جمله و درد و خاطره و شعر و قصه ی مشترک می سازیم! بعدترش من ام که آه هامو مثل ِ دودِ غلیظِ سیگار ِ تو، ها می کنم تویِ هوا، بی قید و رها و هی لعنت می فرستم به دیوانه گی ها و عاشقیت هایِ بی حساب کتابِ این دوران ها! 

 پی نوشت ۵: راست گفتی ژیلا! بعضی جاها، زندگی باید خالی بشه از علیرضاها، گاهی باید فرصت داد به دیگر آدم ها، به توانایی و قابلیتِ دوست ات داشتن ها، باید زنده کرد آن از یاد بردنِ همیشه ی تن ات را سپردن به مواج ِ نوازشگر ِ دستِ آدم هایی که دوست دارند دیوانه ی تو بودن را! گاهی باید سُرانید خود را زیر ِ معلق ِ تنفس ِ هوایِ آدم هایی که دارند هوایِ دوست داشتن ها، لذت ها، زنانه گی ها، اثیری های ات را...!

 پی نوشت ۶: می دانم یرما، این هایی را که گفتی خوب می دانم...اما خواسته بودم فرار کنم، فرار کنم  از ردِ عمیق ِ آن زخم ها بر همه ی همه ی تن ِ بالا بلند و معصوم ِ آن عاشقی ها و دلداده گی ها، خواسته بودم فرار کنم از ردِ عمیق ِ آن خراش ها بر جای جایِ دیوار ِ قطور ِ فاصله ها و سقوط ها، از آن بی رحمانه زیبا بودنِ ردِ انگشت هایِ کشیده اش بر تن ام، خاطرم، روزهای ام، از تردیدِ به آن همه بزرگِ زنده گی ِ بعدِ او، بی او...! یادم نرفته هنوز ستونِ فقراتِ زمستان خوب جا نیفتاده بود که من در سر پروراندم هوایِ بهار را...! جر زنی کردم لابد، تقصیر از من است اگر حالا این اشک هایِ دم ِ موج، هراس شان نیست هیچ از قمار ِ هر روزه ی خشک و سوزانِ این زمین بر التهابِ زخم هایِ در آستانِ سر باز کردن ِ تن ام/گلوی ام! حالا که تمام ِ تکه هایِ جا مانده از تن اش بر تن ام، بر هم می زنند نظم ِ زمین و زمان را، حالا که جسارتِ نبودن اش به سکته می اندازد ریتم ِ آمالِ خوش ِ خوابِ جهان را...نه جانِ دل ام! زیاد مدتی ست که جرات، لایِ ردِ بودن ام کلافه مانده، و این کلمه هایِ احمقانه ی بزدل یک جور ِ عجیبی میل ِ مرگ دارند!

 پی نوشت ۷: دنیایِ من ِ بعدِ او اشباع شده از دو دسته ی آدم ها!
                     آدم هایی که شبیه به علیرضای اند!
                     آدم هایی که شبیه به علیرضا نیستند!
                     نیستند...؟
                     نه! نیستند!
                     نیست...
                     نیست ام!!!
                     حال ام هم نیست، خوب نیست...!

 پی نوشت ۸ : *زمین دور ِ تو می گرده

                        زمان دستِ افتاده

                        تماشا کن سکوتِ تو

                        عجب عمقی به شب داده...!

 پی نوشت ۹: خودت خوبی یرما، بعدِ همه ی آن حرف ها و سکوت ها؟ هوم؟